Mijn naam is Yvette. Ik ben fotograaf, kunstenaar en vrijeschoolpedagoog, geboren en opgegroeid in Nederland.
Als kind was ik graag buiten. Ik dwaalde rond in het dorp of in de natuur, zwom graag, en kon uren spelen met zand, takjes en het maken van kleine vuurtjes. Ik herinner me hoe tevreden ik me op zulke momenten voelde, met weinig nodig om mezelf bezig te houden.
Een herinnering die me altijd is bijgebleven, is hoe ik op mijn rug in het gras in onze tuin lag en naar een boom en haar bladeren keek. Vanaf dat perspectief zag alles er anders uit. Ik weet nog hoe verwonderd ik was door wat ik zag en ervoer en hoe graag ik dat wilde bewaren. Ik vroeg mijn ouders om hun oude analoge camera, en fotografeerde wat ik zag liggend op mijn rug.
Achteraf gezien was dit een van mijn eerste kennismakingen met fotografie: een moment waarop ik zo opging in het kijken dat de wereld zich op een andere manier leek te openen. Ik begon meer en meer schoonheid om me heen te zien, en fotograferen werd een manier om het leven om me heen te eren. Iets wat ik tot op de dag van vandaag ben blijven doen.
Ik zie mezelf als een leerling, iemand die blijft leren van verschillende leraren: mensen, planten en bomen, maar ook van tradities die andere manieren aanreiken om onze plaats in de levende wereld te begrijpen. Ik ben dankbaar voor alles wat zij me leren en voor de manier waarop ze mijn kijk op de wereld blijven vormen. In het bijzonder voel ik me aangetrokken tot het animisme, de filosofische tradities van India, waaronder de yogafilosofie. En contactimprovisatie, waarin ik via mijn lichaam blijf leren over luisteren, spel, beweging, in relatie met anderen.
Mijn interesses hebben me door de jaren heen verschillende kanten op geleid. Ik studeerde aan de kunstacademie en aan de vrijeschool pabo, en werkte jaren als vrijeschoolleerkracht in Amsterdam.
Wat ik daarin het meest waardeerde, was het creëren van een ruimte waarin kinderen konden onderzoeken, fantaseren en hun eigen ideeën ontwikkelen. Vooral de momenten waarop kinderen helemaal opgingen in tekenen, schilderen, verhalen vertellen, schrijven of vrij spel, raakten me. Er ontstond dan als vanzelf een gevoel van verbondenheid.
Ik begeleid kinderen nog altijd graag in hun (creatieve) ontwikkeling: door hun nieuwsgierigheid te voeden en ruimte te geven aan hun eigen ontdekkingen. Ook kinderen die vastlopen binnen het onderwijs of op zoek zijn naar een andere manier om tot leren en creëren te komen, begeleid ik graag.
Eind 2024 vertrok ik voor een lange fietstocht door Azië. Vanuit Nepal reisde ik via India, Pakistan, Centraal-Azië en Mongolië, om uiteindelijk Azerbeidzjan en Georgië te bereiken. Maandenlang werden mijn dagen bepaald door de weg, het weer en de plekken waar ik doorheen trok.
Terwijl ik op de aarde sliep en verder reisde op de fiets, begon ik te beseffen dat deze reis nooit alleen van mij was. Ze kreeg vorm door de mensen en dieren die ik ontmoette, de landschappen waar ik doorheen trok, de elementen waarmee ik onderweg te maken had en alles wat ik niet had kunnen plannen. Ik ben diep dankbaar voor de vele mensen die ik onderweg ontmoette. Zonder hun vriendelijkheid, openheid, gastvrijheid en talloze kleine gebaren van zorg was deze reis niet mogelijk geweest.
Sinds mijn terugkeer blijf ik nog steeds ontdekken wat ik van die tijd met me heb meegenomen en hoe de reis me heeft gevormd.
Mijn artistieke praktijk bestaat momenteel vooral uit fotografie, naast mijn liefde voor tekenen, schrijven en het werken met textiel, zoals weven, spinnen, breien en naaien. Via deze ambachten ontdek ik technieken en tradities opnieuw die generaties voor mij ook hebben beoefend.
Mijn manier van fotograferen begint eenvoudigweg met aandacht. Ik voel me sterk aangetrokken tot de natuurlijke wereld en zoek vaak de bossen, velden, rivieren, meren, zee en bergen op. Te midden van deze levende wezens en landschappen vertraagt mijn lichaam.
Soms trekt iets me dichterbij, doet het me stilstaan of nodigt het me uit om wat langer te kijken. Ik fotografeer wat ik tegenkom, zonder iets in scène te zetten of te regisseren. Ik probeer zowel voor, tijdens als na het fotograferen aanwezig te blijven, en me bewust te zijn van de manier waarop een camera me dichter bij de wereld kan brengen, maar ook iets tussen ons in kan plaatsen. Vaak betekent de ontmoeting zelf meer voor me dan de foto die ervan overblijft.
Soms ervaar ik tijdens het kijken een gevoel van versmelting met hetgeen ik ontmoet en het leven om me heen. Deel uitmakend van dezelfde levende wereld, voorbij het aangeleerde idee dat we afzonderlijke wezens zijn. Ik weet niet of die ervaring ooit helemaal in een beeld te vangen is, maar misschien is het iets waar ik met mijn fotografie steeds opnieuw naar op zoek ben, als spel.
Door de jaren heen ben ik vooral van analoge fotografie gaan houden, vanwege het tragere ritme en de aandacht die het van me vraagt. Mijn werk is geleidelijk verschoven van zwart-wit naar kleur. Daarnaast maak ik ook digitale foto's in opdracht.
Ik ben beschikbaar voor fotografische opdrachten (analoog en digitaal) en begeleid kinderen graag bij het ontdekken, leren en creëren.
